Eind vorig jaar kwam Arie Meyer met het idee om deze loodzware tocht rondom de Jotunheimen, het hoogste gebergte van Noorwegen, te fietsen met enkele toerclubleden. Arie had zelf al enkele malen Trondheim-Oslo gefietst en zocht een nieuwe uitdaging met veel meer hoogtemeters. De Jotunheimen Rundt werd dit jaar voor de 20e keer georganiseerd en volgens de informatie op de website gaat de tocht over 430 km over 3 hoge bergen, Filefjell (1013 hm), Valdresflya (1389 hm) en Sognefjell (1343 hm). Volgens de informatie zou er totaal 4700 hm overbrugd moeten worden.

Ina hebben we om 18.00 uur in een groep van ca. 60 fietsers bij de start aangemoedigd. Dachten we daarna nog even een pasta ergens in Laerdal te kunnen stapelen, maar helaas, het lijkt er op dat de Noren dit niet kennen. Uiteindelijk in een cafetaria met z’n vijven 2 heerlijke gigantische American pizza’s naar binnen gewerkt. Daar moesten we het dan maar mee doen. Wel een merkwaardig gevoel bij de start, enerzijds omdat de groep zo klein is en anderzijds omdat je niet weet wat je te wachten staat gelet op het weer, ’s nachts fietsen, en dan die enorme afstand. Geen zenuwen, immers we zouden het rustig aan doen.

Om 21.05 was het dan zo ver. We zaten in een groep van ca. 100 fietsers die vanaf de start gelijk al uit elkaar viel. Ik heb nog even samen met Berend voorin de groep meegefietst maar heb me toen laten afzakken tot bij Arie, Bennie en Gerda en gezamenlijk rustig de Filefjell beklommen. Nu zijn de profielen van die Noorse bergen heel anders dan we gewend zijn in de Alpen. Een klim naar 1000 meter hoogte kan zo 50 km duren, het varieert van lage stijgingspercentages van ca. 2- 4 % maar tussendoor krijg je korte afdalingen die snel weer worden opgevolgd door korte klimmetjes. En als je denkt eenmaal boven op de top te zijn, nou forget it, dan volgt er zo nog een plateau van 10 a 15 km waarvan zoals Arie dat zegt: geen enkele meter vlak is, naar beneden, vals plat, omhoog, naar beneden, omhoog, er komt geen eind aan, je blijft schakelen. Hoe vaak? Niet te tellen. En boven, inderdaad toen begon het ook nog te regenen en rond 00.30 begon het een beetje te schemeren. Fascinerend, die mooie natuur en dat tijdens de midzomernachtzon. Even niets zeggen maar genieten, nou dat gaat niet met Bennie en Arie. Zo rond 02.00 uur zagen we het aan den einder al weer licht worden, eigenlijk was het nooit echt donker geweest, dat kwam alleen door die regenwolken. Maar wel koud door die regen, niet te lang stil staan bij de verzorgingsposten (voldoende en lekker eten en drinken, er waren er 7 in totaal).

Op de tweede berg (zaterdagochtend) had het boven op de top gigantisch geregend en daardoor werden we toch opnieuw kleddernat. De koude rillingen volgden mekaar steeds sneller op, toch maar even wat harder fietsen omdat m’n hartslag te snel zakte. Bij de volgende verzorgingspost was het weer droog en fietsten we weer samen verder. Dan hoorde ik weer het belletje, ja die van Gerda. Bennie kan nog steeds niet goed inschatten wanneer het voor Gerda te hard gaat. Ik wel, maar Bennie fietst dan gewoon naast me weg. Maar gelukkig hoort Bennie wel telkens het belletje. Gaat het goed Gerda? ‘Ja’ Niet meer en niet minder. We zitten na 300 km en 2 hoge bergen op een fietsgemiddelde van 26,5 km/uur en daar zijn we zeer tevreden over. Maar we weten dat we nog 1 hoge berg moeten en dat de kilometers beginnen te tellen. En wat voor een berg, de Sognefjell, niet te vergelijken met de eerste 2 bergen. Beginnend met lage stijgingspercentages maar dan ineens halverwege de klim van totaal 50 km zeer heftige steile en lange stukken die nog extra zwaar worden gemaakt door een straffe wind op kop die van de top zo het dal in waait. Het tempo moet omlaag en er komt geen eind aan. Gelukkig zien we onderweg gigantische mooie hoge en brede watervallen en zien we de gletsjer steeds dichter bij komen. Maar toen we dachten op de top te zijn, jawel, opnieuw zo’n verradelijk onophoudelijk plateau, verdikkeme, het lijken wel gigantische half-pipes (voor skateboarders). Uiteindelijk wacht een gevaarlijke afdaling (slecht wegdek) waarbij Arie nog viel (gelukkig viel het allemaal erg mee) omdat een Nederlander met zijn caravan dacht ook deze berg over te moeten maar geen enkel oog had voor ander verkeer op die berg. Eenmaal weer op zeeniveau na 385 km dachten we allemaal: die pakken ze ons niet af, dit gaan we halen. De gezichten begonnen te stralen. Nog een klein heuveltje vlak voor de finisch en toen de laatste kilometers naar Sogndal. Daar werd we midden in het centrum in een gezellige drukte ontdaan van onze chip en konden we ons diploma, medaille en een prachtig T-shirt ophalen. Berend was al lang binnen in 17,5 uur (een superprestatie, 8e bij de mannen van 40-49). Ina was al binnen in 21,5 uur (18.00 uur gestart), ons groepje arriveerde na 20,5 uur. Het petje van de heren ging af voor de beide dames, beiden 3e in hun leeftijdscategorie, echt geweldig!!!!!!! Ons fietsgemiddelde was 24,4 km/uur (met pauzes 20.5 km/uur). Toch mooi 10.000 kcal verbrand. We spraken een Noor na afloop die zijn 12e Jotunheimen Rundt had volbracht en ons vertelde dat deze de allerzwaarste was door de weersomstandigheden.

Maar let op: het zijn geen 4700 hm zoals de organisatie ons wil doen geloven. De organisatie telt alleen de hoogtemeters van de 3 grote en 1 kleine berg. Mijn GPS en die van Berend kwamen allebei op 5850 hoogtemeters. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat je 5 x Alpe d’Huez beklimt op een afstand van 430 km. Moe maar voldaan over de finisch. Er spelen 4 gedachten door mijn hoofd. 1. Dit nooit weer. 2. Prachtig dat we het allemaal van TCN hebben gehaald zonder ongelukken of opgaves. 3. Wat een schitterende natuur. 4. Een aparte ervaring om een nacht helemaal over te slaan zonder dat je daar ook maar iets van merkt. Waarschijnlijk komt dit door de inspanning en dat je weet dat je altijd geconcentreerd moet fietsen. De volgende dag viel de spierpijn enorm mee en als we mekaar op de boot tegenkomen zijn we het er allemaal over eens: als de tocht nog 100 km langer was geweest met nog 1000 hm extra, nou dan hadden we dat ook gehaald. Of is dit stoerdoenerij???

Henk Engel